Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που γελούν κανονικά, δουλεύουν κανονικά και μιλούν κανονικά, κι όμως μέσα τους νιώθουν εξαντλημένοι. Δεν είναι θλίψη, δεν είναι κάτι που μπορείς εύκολα να εξηγήσεις είναι εκείνη η σιωπηλή κούραση που δεν φαίνεται σε κανέναν.
Ξυπνάς το πρωί, κάνεις όσα πρέπει, απαντάς στα τηλέφωνα, βγάζεις τις υποχρεώσεις της ημέρας και χαμογελάς όπου χρειάζεται, κι όμως κάπου μέσα σου υπάρχει ένα βάρος που δεν έχει όνομα. Όχι επειδή συνέβη κάτι κακό, αλλά επειδή απλώς δεν σταμάτησες ποτέ.
Κουραστήκαμε να είμαστε δυνατοί συνέχεια και να προλαβαίνουμε τα πάντα, κουραστήκαμε να εξηγούμε ότι είμαστε καλά ενώ στην πραγματικότητα θέλουμε μόνο λίγη ησυχία. Δεν μας λείπουν απαραίτητα οι χαρές, μας λείπει η ανάσα, μια ώρα χωρίς άγχος, ένας καφές χωρίς βιασύνη και μια κουβέντα χωρίς να κοιτάμε το ρολόι.
Το πιο δύσκολο είναι ότι αυτή η κούραση δεν δικαιολογείται εύκολα, γιατί φαινομενικά όλα είναι εντάξει και δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο πρόβλημα, κι όμως η ψυχή βαραίνει. Η καθημερινότητα δεν μας πληγώνει απότομα αλλά μας φθείρει αργά, με μικρά άγχη και σκέψεις που δεν τελειώνουν ποτέ, κι έτσι χωρίς να το καταλάβουμε ζούμε στον αυτόματο.
Δεν είμαστε αχάριστοι ούτε αδύναμοι και δεν χάσαμε τη δύναμή μας απλώς κουραστήκαμε και είναι εντάξει να το παραδεχτούμε. Δεν χρειάζεται να είμαστε κάθε μέρα παραγωγικοί, χαρούμενοι και δυνατοί, γιατί μερικές φορές η μεγαλύτερη δύναμη είναι να σταματήσεις για λίγο χωρίς ενοχές, να καθίσεις, να σιωπήσεις και να ξεκουραστείς.
Η ζωή δεν χάλασε ούτε εμείς χαλάσαμε, απλώς τρέχαμε πολύ καιρό χωρίς παύση και αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι να αλλάξουμε τη ζωή μας αλλά να της δώσουμε χώρο να αναπνεύσει κι εμείς μαζί της. Αν λοιπόν νιώθεις έτσι τελευταία, δεν είσαι ο μόνος, δεν είσαι αδύναμος και σίγουρα δεν είσαι μόνος είσαι απλώς ένας άνθρωπος που κουράστηκε λίγο παραπάνω απ’ όσο έδειξε.
