Υπάρχουν περίοδοι που όλα μοιάζουν σταματημένα. Όχι επειδή τελείωσε η ζωή, αλλά επειδή τελείωσε κάτι που περιμέναμε πολύ. Ένα σχέδιο, μια σχέση, μια προσδοκία, μια εικόνα που είχαμε φτιάξει για το πώς θα είναι τα πράγματα.
Και τότε νιώθουμε σαν να τελείωσαν όλα.
Όμως η ζωή δεν τελειώνει όταν δεν γίνεται όπως τη θέλαμε. Συνεχίζει, απλώς δεν μοιάζει με αυτό που είχαμε φανταστεί. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η δυσκολία. Δεν πενθούμε μόνο αυτό που χάσαμε, πενθούμε και αυτό που δεν θα γίνει ποτέ.
Χρειαζόμαστε χρόνο για να το καταλάβουμε.
Συχνά πιέζουμε τον εαυτό μας να συνέλθει γρήγορα, να προχωρήσει, να δείξει δύναμη. Όμως η δύναμη δεν είναι να σηκωθείς αμέσως. Είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να σταθεί λίγο ακίνητος χωρίς να τον κατηγορείς.
Δεν είναι αποτυχία μια καθυστέρηση.
Δεν είναι ήττα μια αναβολή.
Δεν είναι τέλος μια δύσκολη περίοδος.
Ο άνθρωπος χρειάζεται δεύτερες ευκαιρίες. Και τις περισσότερες φορές δεν πρέπει να του τις δώσουν οι άλλοι πρέπει να τις δώσει ο ίδιος στον εαυτό του.
Να δοκιμάσει ξανά, να αλλάξει πορεία, να πει «δεν τα κατάφερα όπως ήθελα, αλλά δεν σταματώ». Να επιτρέψει στη ζωή να πάρει άλλο δρόμο χωρίς να πιστεύει ότι χάθηκε.
Γιατί η ζωή δεν είναι μία μόνο εκδοχή.
Μπορεί να μην έγιναν τα πράγματα όπως τα σχεδίασες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να γίνουν αλλιώς. Μερικές φορές η ελπίδα δεν έρχεται επειδή όλα πήγαν καλά. Έρχεται επειδή αποφάσισες να μην εγκαταλείψεις.
Αξίζεις να ζήσεις τη ζωή σου σε όλες της τις πλευρές. Και στις όμορφες και στις δύσκολες. Και στις μέρες που όλα κυλούν ήρεμα και σε εκείνες που τίποτα δεν ταιριάζει όπως θα ήθελες.
Δώσε χρόνο.
Μην βιαστείς να πεις ότι όλα χάθηκαν. Κάποιες ιστορίες δεν κλείνουν όταν νομίζεις απλώς κάνουν παύση για να πάρεις ανάσα πριν συνεχίσεις.
Γιατί όσο υπάρχει αύριο, υπάρχει και πιθανότητα.
Και μερικές φορές η ζωή αρχίζει πραγματικά τη στιγμή που σταματάς να την πιέζεις να γίνει όπως την είχες σχεδιάσει.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
