Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω και να συναντήσω εκείνη που ήμουν κάποτε, δεν θα της έλεγα «να είσαι πιο δυνατή», «μη φοβάσαι» ή «θα περάσει».
Θα την κοίταζα και θα έβλεπα όλα όσα τότε δεν μπορούσε να δει η ίδια: την κούρασή της, τις ανασφάλειές της, τις φορές που προσπαθούσε να είναι αρκετή για όλους.
Και θα την αγκάλιαζα.
Όχι γιατί τη λυπάμαι, αλλά γιατί τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ προσπάθησε.
Είναι εύκολο, χρόνια μετά, να λες «έπρεπε να είχα μιλήσει», «έπρεπε να είχα φύγει», «έπρεπε να είχα πιστέψει περισσότερο στον εαυτό μου».
Μόνο που εκείνη τότε δεν ήξερε όσα ξέρω εγώ σήμερα.
Γι’ αυτό δεν θέλω να γυρίσω πίσω για να τη διορθώσω.
Θέλω να τη συγχωρήσω.
Για τις φορές που φοβήθηκε, που σώπασε, που αμφισβήτησε τον εαυτό της.
Και να την ευχαριστήσω.
Γιατί, όπως κι αν τα κατάφερε, με έφερε μέχρι εδώ.
Κι αν μπορούσα να της πω μόνο μία φράση, θα ήταν:
«Μην ανησυχείς. Κάποτε θα σε καταλάβω.»
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
