Δεν γίνεται να σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο. Δεν γίνεται να βλέπουμε τα γεγονότα με τον ίδιο τρόπο, ούτε να καταλαβαίνουμε μια κατάσταση από την ίδια πλευρά. Ο καθένας κουβαλά τη δική του ιστορία, τις εμπειρίες του, τους φόβους του και τις πληγές του. Και μέσα από αυτά ερμηνεύει τον κόσμο.
Γι’ αυτό πολλές φορές δύο άνθρωποι μπορούν να μιλούν για το ίδιο γεγονός και να περιγράφουν δύο διαφορετικές αλήθειες. Όχι απαραίτητα γιατί κάποιος λέει ψέματα, αλλά γιατί ο καθένας βλέπει αυτό που μπόρεσε να αντέξει.
Και τότε αρχίζει η ανάγκη να αποδειχθεί ποιος έχει δίκιο.
Λόγια, εξηγήσεις, επιχειρήματα, επαναλήψεις, σκέψεις που γυρίζουν στο μυαλό ξανά και ξανά. Προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλον, κι όταν δεν τα καταφέρνουμε προσπαθούμε να δικαιωθούμε μέσα μας. Όμως όσο περισσότερο κυνηγάμε το δίκιο, τόσο περισσότερο χάνουμε την ηρεμία.
Γιατί μερικές φορές το πρόβλημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο. Είναι ότι κανείς δεν ένιωσε ότι τον άκουσαν.
Δεν θα συμφωνήσουν όλοι μαζί σου. Και ίσως να μη μάθεις ποτέ αν είχες απόλυτο δίκιο ή άδικο. Υπάρχουν συζητήσεις που δεν κλείνουν με συμπέρασμα αλλά με απόσταση.
Τι κάνεις τότε;
Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις κάτι δύσκολο ότι άλλο η δικαίωση και άλλο η γαλήνη. Μπορεί να κερδίσεις τη συζήτηση και να χάσεις τον άνθρωπο. Μπορεί να αποδείξεις το σωστό και να χάσεις την ηρεμία σου.
Δεν είναι όλα τα λάθη κακία. Και δεν είναι όλα τα δίκια σωτηρία.
Κάποιες φορές η πιο ώριμη απόφαση δεν είναι να απαντήσεις αλλά να σταματήσεις. Όχι από αδυναμία, αλλά από επιλογή. Να αφήσεις τη συζήτηση εκεί που τελειώνει η κατανόηση και αρχίζει ο εγωισμός.
Η ηρεμία δεν έρχεται όταν σε δικαιώσουν. Έρχεται όταν πάψεις να το χρειάζεσαι.
Δεν σημαίνει ότι συμφωνείς. Σημαίνει ότι επιλέγεις να μη συνεχίσεις να πληγώνεσαι.
Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν κουραστήκαμε από το ποιος είχε δίκιο. Κουραστήκαμε από το πόσο μας κόστισε να το αποδείξουμε.
Και μερικές φορές η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να πεις την τελευταία λέξη.
Είναι να μην τη χρειαστείς.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
