Δεν μεγαλώσαμε στα τούλια… [της Τζούλης Χρίστου]

0
141

Πάντα με ενοχλούσε η υποκρισία σ’ αυτή την πόλη, η αναισθησία,  η παχυδερμία, η αδιαφορία για τον πόνο του άλλου, το κόμπλεξ, η μεγαλομανία, η επίδειξη της δήθεν μεγάλης ζωής.

Τα φώτα κρύβουν μοναξιά.  Δεν σας το χουν πει αυτό;  Φαίνεται ότι ορισμένοι δεν το έχουν αντιληφθεί και συνεχίζουν να ζουν στον κόσμο τους.  Και ενώ  κάποιοι δεν έχουν ούτε να φάνε, να σου φωτογραφίες από αστακομακαρονάδες και πανάκριβες διακοπές στη μούρη σου μόλις ανοίξεις το facebook και να σου πανάκριβα ρούχα και γουναρικά από άτομα που μεγάλωσαν μέσα στη φτώχεια. Δεν σας έχουν πει ότι τα ζώα δεν γεννήθηκαν για να φορεθούν;

Πραγματικά χαίρομαι και βγάζω το καπέλο στα άτομα που από το μηδέν κατάφεραν να γίνουν μέσω σκληρής δουλειάς σπουδαίοι.  Να μην ξεχνούμε από πού αρχίσαμε όμως.  Δικαίωμά σας να ζείτε όπως θέλετε, άλλωστε δεύτερη ζωή δεν υπάρχει.  Μην τα διαφημίζετε όμως τόσο πολύ.  Εκτός και εάν το κάνετε απλά για το σόου και όχι για σας.

Το νόημα της ζωής και η αληθινή ευτυχία κρύβονται στα μικρά και καθημερινά, στις στιγμές, που σίγουρα δεν αγοράζονται.  Όταν χτίζεις παλάτια στην άμμο, κάποια μέρα θα καταρρεύσουν.  Όταν  τροχός γυρίσει και μείνετε να μετράτε αναμνήσεις και δημοσιεύσεις στο facebook μερικοί και μερικές, τότε ίσως συνέλθετε.

Η αβάστακτη ελαφρότητα των ανθρώπων με νευριάζει.  Ώρες – ώρες διερωτώμαι από πού πηγάζει όλη αυτή η έπαρση ορισμένων.  Ο αριστοκράτης, εάν δεν το γνωρίζετε, γεννιέται, δεν γίνεται.  Άμα δεν το χεις στο αίμα σου, άμα δεν το φέρεις μαζί σου με τη γέννησή σου το αριστοκρατιλίκι και άμα δεν το χεις κληρονομήσει από τους προπάππους σου, ούτε Ουίλιαμ γίνεσαι, ούτε Κέιτ.

Ώρες – ώρες λέω να τα μαζέψω και να την κάνω.  Με όλα αυτά που ακούω και βλέπω, θα μου πέσει το μαλλί στο τέλος.  Δεν παλεύεται η κατάσταση ορισμένων.  Δεν μεγαλώσαμε στα τούλια.

της Τζούλης Χρίστου