Μεγάλωσε σε τρεις ανάδοχες οικογένειες και αργότερα σε εφηβικό ξενώνα, βιώνοντας από πολύ μικρή ηλικία την αστάθεια, τις συνεχείς αλλαγές και την ανάγκη να προσαρμόζεται κάθε φορά σε νέα πρόσωπα, σπίτια και κανόνες. Για χρόνια ένιωθε, όπως ο ίδιος περιγράφει, σαν «φύλλο στον άνεμο», χωρίς μια σταθερή οικογενειακή βάση και χωρίς να γνωρίζει πάντοτε πού πραγματικά ανήκει.
Στην πορεία, όμως, οι εμπειρίες που τον σημάδεψαν έγιναν δύναμη και οδηγός για τη ζωή του. Σπούδασε κοινωνικός λειτουργός, επιλέγοντας να γίνει για άλλα παιδιά ο άνθρωπος που κάποτε έβλεπε να έρχεται στη δική του ζωή, ενώ σήμερα έχει δημιουργήσει τη δική του οικογένεια και προσπαθεί να είναι ένας πατέρας παρών και υποστηρικτικός.
Μιλώντας στη «Σημερινή», ο Θεόδωρος Κωνσταντίνου ανοίγει το κεφάλαιο των παιδικών του χρόνων, αναφέρεται στους ανθρώπους που του πρόσφεραν αγάπη, πίστη και αξίες και φωτίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά μέσα στο σύστημα αναδοχής και παιδικής προστασίας. Παράλληλα, στέλνει το δικό του μήνυμα σε κάθε παιδί που νιώθει ότι δεν ανήκει πουθενά: «Δεν είστε μόνοι».
Διαβάστε περισσότερα στη Σημερινή
