Ο θάνατος του μόλις 16χρονου Γιώργου Χατζηιωάννου από την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς έρχεται να προστεθεί σε έναν μακρύ και οδυνηρό κατάλογο ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στον οδικό άξονα Πόλης Χρυσοχούς – Αργάκας – Αγίας Μαρίνας.
Ο Μαρίνος το 2005, μόλις στα 20 του. Ο Νικόλας την ίδια χρονιά, στα 27. Ο Οδυσσέας το 2013, στα 47. Ο Ανδρέας το 2014, μόλις στα 22 του. Ένας ακόμη Ανδρέας το 2016, στα 24. Ο Φίλιππος το 2018, στα 28. Ο Ευαγόρας το 2020, μόλις 24 ετών. Ο Παναγιώτης το 2023, στα 38. Και τώρα ο Γιώργος, μόλις 16 χρονών.
Και αυτά είναι μόνο τα θανατηφόρα περιστατικά που έχουν αφήσει πίσω τους ανθρώπινες τραγωδίες. Στον ίδιο δρόμο σημειώνονται διαχρονικά πολλά ακόμη τροχαία, με τραυματισμούς και υλικές ζημιές, περιστατικά που μπορεί να μην καταλήγουν στις πρώτες σελίδες, αλλά επιβεβαιώνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε καινούργιο ούτε άγνωστο.
Ήδη εδώ και χρόνια ο συγκεκριμένος οδικός άξονας έχει καταγραφεί ως ένας από τους δρόμους με βαρύ ιστορικό τροχαίων στην επαρχία Πάφου. Κι όμως, παρά τα χρόνια που περνούν, τις συζητήσεις, τις μελέτες και τις κατά καιρούς παρεμβάσεις, η πραγματικότητα παραμένει: άνθρωποι συνεχίζουν να χάνουν τη ζωή τους.
Γι’ αυτό και η ευθύνη του Υπουργείου Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων, του Τμήματος Δημοσίων Έργων και των υπόλοιπων αρμόδιων υπηρεσιών δεν μπορεί να εξαντλείται σε διαπιστώσεις μετά από κάθε νέο δυστύχημα. Χρειάζεται να εξηγηθεί τι έχει γίνει όλα αυτά τα χρόνια και, κυρίως, γιατί δεν έχει βρεθεί ακόμη ένας αποτελεσματικός τρόπος να περιοριστεί η επικίνδυνη οδήγηση στον συγκεκριμένο δρόμο.
Χρειάζονται ουσιαστικές απαντήσεις για την ταχύτητα, τους κόμβους, τη σήμανση, τον φωτισμό, τα επικίνδυνα σημεία και τα μέτρα που μπορούν πραγματικά να αποτρέψουν το επόμενο τροχαίο. Δεν σημαίνει ότι για κάθε δυστύχημα ευθύνεται ο δρόμος ή οι υπηρεσίες· οι συνθήκες κάθε περιστατικού είναι διαφορετικές και διερευνώνται ξεχωριστά. Όμως όταν ένας οδικός άξονας κουβαλά επί δεκαετίες έναν τόσο βαρύ απολογισμό, η Πολιτεία οφείλει να τον αντιμετωπίζει ως διαρκές ζήτημα οδικής ασφάλειας και όχι μόνο όταν υπάρχει ακόμη ένας νεκρός.
Γιατί πίσω από κάθε ημερομηνία υπάρχει ένα όνομα. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια οικογένεια.
Και οι ζωές των ανθρώπων μας, ιδιαίτερα των νέων μας, δεν είναι αριθμοί ούτε στατιστικές.
Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: μέχρι πότε θα ντύνονται οικογένειες στα μαύρα πριν υπάρξει μια συνολική και αποτελεσματική παρέμβαση στον συγκεκριμένο δρόμο;
