Στα μόλις 20 του χρόνια, ο Μιχάλης Σιμιλλίδης από την Πάφο πήρε μια απόφαση που για πολλούς φαντάζει αδιανόητη. Άφησε πίσω του την Κύπρο, τη σταθερότητα, την καθημερινότητα και ξεκίνησε μόνος να γυρίζει τον κόσμο, αναζητώντας εμπειρίες, εικόνες και ανθρώπους.
Μέχρι σήμερα έχει ταξιδέψει σε περισσότερες από 20 χώρες, έχει ζήσει δύσκολες αλλά και μοναδικές στιγμές και συνεχίζει να καταγράφει το ταξίδι του μέσα από τα social media και το YouTube, αποδεικνύοντας ότι τα όνειρα δεν έχουν ηλικία όταν υπάρχει θέληση, πίστη και επιμονή.
Ο Μιχάλης μιλά στο PafosPress για την απόφαση να φύγει, τις δυσκολίες, τους φόβους, τις εμπειρίες που τον άλλαξαν και το μεγάλο του όνειρο να συνεχίσει να γνωρίζει τον κόσμο.
Μιχάλη, στα μόλις 20 σου χρόνια πήρες την απόφαση να αφήσεις την Κύπρο και να κυνηγήσεις το όνειρο να γυρίσεις τον κόσμο. Πώς πήρες αυτή την απόφαση και τι ήταν αυτό που σε ώθησε να κάνεις το πρώτο βήμα;
Η απόφαση δεν ήρθε από τη μια μέρα στην άλλη. Πάντα είχα μέσα μου την ανάγκη να δω τον κόσμο και να ζήσω κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητα στην Κύπρο. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι αν δεν το κάνω τώρα που είμαι νέος, ίσως να μην το κάνω ποτέ. Ήταν ένστικτο και η ανάγκη να δοκιμάσω τα όριά μου.
Μέσα από τα ταξίδια όμως άρχισα να καταλαβαίνω και κάτι πιο βαθύ πόσο απλή μπορεί να είναι η ζωή και πόσο λίγα χρειαζόμαστε τελικά.
Πολλοί θεωρούν ότι ένα τέτοιο ταξίδι απαιτεί πολλά χρήματα και μεγάλη οικονομική άνεση. Εσύ πώς κατάφερες να μαζέψεις χρήματα και τι απαντάς σε όσους σε ρωτούν πού βρίσκεις τα λεφτά για να συνεχίζεις;
Δεν ξεκίνησα με πολλά χρήματα. Δούλεψα, έκανα οικονομίες και ξεκίνησα απλά. Στην πορεία έμαθα να ταξιδεύω πιο έξυπνα και πιο οικονομικά. Παράλληλα ασχολούμαι με τα social media και το YouTube, που αρχίζουν σιγά σιγά να στηρίζουν αυτόν τον τρόπο ζωής.
Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι δουλεύουν πολύ αλλά δεν καταφέρνουν να κρατήσουν χρήματα, γιατί δεν υπάρχει σωστή διαχείριση. Αν μάθεις να ξοδεύεις πιο συνειδητά και να βάζεις προτεραιότητες, μπορείς σιγά σιγά να αποταμιεύσεις και να ξεκινήσεις έστω και με μικρά βήματα.
Αυτή τη στιγμή ζεις στην Ασία. Ποιες χώρες έχεις ήδη επισκεφθεί, ποιοι είναι οι επόμενοι προορισμοί που έχεις βάλει στόχο και ποιο μέρος σε εντυπωσίασε περισσότερο μέχρι σήμερα;
Το ταξίδι μου στην Ασία ξεκίνησε από την Ινδία και μέχρι σήμερα έχω ταξιδέψει σε πάνω από 20 χώρες, όπως η Ταϊλάνδη, η Σιγκαπούρη, η Μαλαισία, το Βιετνάμ, η Ινδονησία, το Λάος, ένα road trip στην Αυστραλία και τώρα βρίσκομαι στις Φιλιππίνες.
Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι οι άνθρωποι. Ακόμα κι αν δεν έχουν πολλά, έχουν πάντα ένα χαμόγελο. Αυτό με ταρακούνησε, γιατί πίσω στην Κύπρο έχουμε σχεδόν τα πάντα, αλλά πολλές φορές ξεχνάμε να χαμογελάμε.
Επίσης, κάτι που μου έκανε εντύπωση είναι ότι σε πολλές χώρες της Ασίας, όταν λέω ότι είμαι από την Κύπρο, αρκετοί δεν γνωρίζουν τη χώρα. Αυτό όμως μου δίνει χαρά, γιατί νιώθω ότι εκπροσωπώ την πατρίδα μου και γνωρίζω την Κύπρο σε ανθρώπους που την ακούν για πρώτη φορά.
Επόμενοι στόχοι μου είναι η Βραζιλία, η Ιαπωνία και φυσικά η Αμερική.
Πόσο δύσκολο είναι στην πράξη να ζεις συνεχώς με μια βαλίτσα, μακριά από το σπίτι, την οικογένεια και τους φίλους σου; Τι χρειάζεται κάποιος για να αντέξει έναν τέτοιο τρόπο ζωής;
Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο όσο φαίνεται. Μαθαίνεις να ζεις με λιγότερα ακόμα και πρακτικά, με μια μικρή βαλίτσα απλά κάνεις πιο συχνά πλυντήριο και συνεχίζεις.
Σίγουρα σου λείπει η οικογένεια και οι φίλοι σου, αλλά ξέρω ότι είναι πάντα εκεί για μένα και αυτό μου δίνει δύναμη. Κρατάμε επαφή και αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Ένα πράγμα που πιστεύω ότι με βοηθάει πολύ είναι ότι δεν παίρνω τα πάντα τόσο σοβαρά. Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές προσπαθώ να το δω πιο χαλαρά, να γελάσω και να μην αγχωθώ υπερβολικά.
Για να αντέξει κάποιος αυτόν τον τρόπο ζωής, χρειάζεται υπομονή, πίστη και να είναι εντάξει με το άγνωστο. Προσωπικά, η πίστη μου στον Θεό με βοηθά πολύ πάντα έχω μαζί μου τον σταυρό μου.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στα ταξίδια σου; Υπήρξαν στιγμές που φοβήθηκες, ένιωσες ανασφάλεια ή σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Υπάρχουν αρκετές δυσκολίες. Έχω αρρωστήσει, έχω πάθει τροφική δηλητηρίαση, έχω χαθεί, έχω χάσει πορτοφόλι, ακόμα και πτήσεις. Υπήρξαν φορές που έπρεπε να προσαρμοστώ τελευταία στιγμή και να μείνω χωρίς κανονικό μέρος για ύπνο για λίγες ώρες.
Υπήρξαν και στιγμές φόβου, όπως όταν έφτασα στην Ινδία στις 2 τα ξημερώματα χωρίς ίντερνετ και δεν μπορούσα να επικοινωνήσω εύκολα. Ήταν μια πολύ έντονη εμπειρία.
Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν σκέφτηκα σοβαρά να τα παρατήσω. Αντίθετα, όλες αυτές οι στιγμές με έκαναν πιο δυνατό και με έμαθαν να βρίσκω λύσεις.
Ποια ήταν μέχρι σήμερα η πιο δυνατή ή συγκινητική στιγμή που σε σημάδεψε σε κάποιο ταξίδι σου; Υπάρχει κάποια εικόνα, άνθρωπος ή εμπειρία που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Δεν είναι μόνο μία στιγμή, αλλά πολλές εικόνες που μου έχουν μείνει. Έχω δει μέχρι και πέντε άτομα πάνω σε ένα μηχανάκι, με τον οδηγό να είναι πολύ μικρός σε ηλικία, και παρ’ όλα αυτά να γελάνε. Έχω δει ανθρώπους να κάνουν μπάνιο στο δρόμο με ένα ποτήρι και να ζουν σε πολύ απλές συνθήκες, ακόμα και σε καλύβες.
Αυτές οι εικόνες μου έμειναν χαραγμένες, γιατί σε κάνουν να καταλάβεις ότι η ευτυχία δεν συνδέεται απαραίτητα με τα υλικά πράγματα.
Επίσης, δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο βοηθητικοί και φιλόξενοι είναι οι άνθρωποι. Έχω γνωρίσει άτομα σε hostels ή στον δρόμο που έγιναν φίλοι ζωής.
Οι γονείς σου πώς το αντιμετωπίζουν όλο αυτό; Είναι υποστηρικτικοί ή σου λένε συνεχώς να επιστρέψεις πίσω;
Να σου πω την αλήθεια, όταν τους το είπα πρώτη φορά τους ήρθε λίγο απότομο και ξαφνιάστηκαν. Αλλά από την αρχή ήταν υποστηρικτικοί, τους αρέσει να βλέπουν το παιδί τους να κυνηγάει τα όνειρά του και να κάνει αυτό που αγαπάει.
Φυσικά η μητέρα μου είναι αυτή που ανησυχεί περισσότερο από όλους και πάντα προσεύχεται για μένα, αλλά στο τέλος με στηρίζει κι αυτή με τον δικό της τρόπο και τους υπερευχαριστώ γι’ αυτό.
Τι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί από την Κύπρο ή την Πάφο που ονειρεύεται να κάνει κάτι παρόμοιο, αλλά φοβάται είτε λόγω χρημάτων είτε λόγω ανασφάλειας για το μέλλον;
Θα έλεγα σε οποιονδήποτε το σκέφτεται να μην περιμένει την “τέλεια στιγμή”, γιατί δεν έρχεται ποτέ. Αν θέλεις να το κάνεις, ξεκίνα ακόμα και μόνος σου.
Μπορεί να φαίνεται τρομακτικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι από τα καλύτερα πράγματα που μπορείς να κάνεις. Θα γνωρίσεις ανθρώπους, θα κάνεις φιλίες ζωής, θα δεις διαφορετικές κουλτούρες και κυρίως θα μάθεις τον εαυτό σου.
Ακόμα κι αν κάτι δεν πάει όπως το σχεδιάζεις, πάντα θα βγεις πιο δυνατός.
Ο Μιχάλης Σιμιλλίδης συνεχίζει το ταξίδι του με επόμενο στόχο νέες χώρες, νέες εμπειρίες και νέες ιστορίες και συνοδοιπόρο φυσικά το PafosPress.
Όσοι επιθυμούν να στηρίξουν την προσπάθειά του, είτε μέσω χορηγίας είτε μέσω συνεργασίας στα social media Instagram , Facebook, Tik Tok και το YouTube, μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του στο [email protected] και να γίνουν μέρος ενός ξεχωριστού ταξιδιού που ξεκίνησε από την Πάφο και συνεχίζει σε όλο τον κόσμο.
