Με αφορμή την εκδήλωση για τις «5 Μαμάδες» στις 16 Οκτωβρρίου, η Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικής Πρόνοιας του Δήμου Πάφου, Μαριέλλα Θεοφάνους μιλά στο PafosPress για τη δύναμη της προσφοράς, την αλληλεγγύη και την αξία του να αισθάνεται μια οικογένεια που δοκιμάζεται ότι δεν είναι μόνη.
Υπάρχουν πρωτοβουλίες που ξεπερνούν τον χαρακτήρα μιας φιλανθρωπικής εκδήλωσης, γιατί πίσω τους βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι, πραγματικές δοκιμασίες και ιστορίες ζωής που δύσκολα αφήνουν κάποιον ασυγκίνητο.
Μία τέτοια προσπάθεια είναι αυτή των «5 Μαμάδων», πέντε μητέρων που βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη δοκιμασία του καρκίνου των παιδιών τους και επέλεξαν να μετατρέψουν τη δική τους δύσκολη εμπειρία σε δύναμη και προσφορά προς άλλες οικογένειες.
Η Μαριέλλα Θεοφάνους, η οποία στηρίζει την προσπάθεια και την επικείμενη εκδήλωση, μιλά στο PafosPress όχι με θεσμικούς όρους, αλλά κυρίως ανθρώπινα. Για το πρώτο συναίσθημα όταν γνώρισε την ιστορία των «5 Μαμάδων», για το τι σημαίνει να στέκεσαι δίπλα σε ένα παιδί και την οικογένειά του, αλλά και για εκείνο το «λίγο» που μπορεί να προσφέρει ο καθένας και, όταν ενωθεί με το «λίγο» των πολλών, να γίνει κάτι πραγματικά μεγάλο.
Μια συζήτηση για τη δύναμη, την ενσυναίσθηση και την αλληλεγγύη, με μια φράση της να συμπυκνώνει ίσως ολόκληρο το μήνυμα της προσπάθειας: «Και ειδικά όταν πρόκειται για ένα παιδί, πιστεύω ότι αξίζει να είμαστε όλοι λίγο πιο κοντά».
Ακολουθεί η συνέντευξη της Μαριέλλας Θεοφάνους στο PafosPress:
- Τι αισθανθήκατε όταν ακούσατε για πρώτη φορά την ιστορία των «5 Μαμάδων» και των παιδιών τους;
Το πρώτο συναίσθημα ήταν συγκίνηση. Όταν ακούς ιστορίες παιδιών που πέρασαν τη δοκιμασία του καρκίνου και μητέρων που στάθηκαν δίπλα τους σε όλη αυτή τη διαδρομή, δεν μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος. Ένιωσα όμως και μεγάλο θαυμασμό για αυτές τις μαμάδες, γιατί μέσα από κάτι τόσο δύσκολο βρήκαν τη δύναμη να σταθούν όρθιες και να μετατρέψουν την προσωπική τους εμπειρία σε προσφορά προς άλλες οικογένειες.
- Υπάρχει κάποιο προσωπικό βίωμα ή κάποια αξία ζωής που σας έκανε να πείτε αμέσως «θέλω να βοηθήσω»;
Πιστεύω πολύ στο να μην προσπερνάμε τον άνθρωπο που έχει ανάγκη. Δεν χρειάζεται πάντα να έχουμε ζήσει την ίδια εμπειρία για να καταλάβουμε τον πόνο ή την αγωνία κάποιου. Όταν ιδιαίτερα μιλάμε για παιδιά, για γονείς και για οικογένειες που δοκιμάζονται, θεωρώ ότι ο καθένας μας, με τον δικό του τρόπο και τις δικές του δυνατότητες, μπορεί να κάνει κάτι. Αυτή ήταν και η πρώτη μου σκέψη: αφού μπορώ να βοηθήσω, θέλω να είμαι εκεί.
- Τι σημαίνει για εσάς, σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο, να στέκεστε δίπλα σε ένα παιδί και μια οικογένεια που δοκιμάζονται;
Σημαίνει πρώτα απ’ όλα να τους κάνεις να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνοι. Μπορεί να μην μπορείς να πάρεις από πάνω τους τον φόβο ή τη δυσκολία, αλλά μπορείς να είσαι μια παρουσία δίπλα τους. Να τους προσφέρεις στήριξη, δύναμη, ακόμη και μια μικρή ανάσα μέσα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Και καμιά φορά αυτή η αίσθηση ότι κάποιος σε σκέφτεται και στέκεται δίπλα σου έχει τεράστια σημασία.
- Πιστεύετε ότι η προσφορά είναι κάτι που καλλιεργείται μέσα στον άνθρωπο ή γεννιέται τη στιγμή που βρίσκεται απέναντι σε μια πραγματική ανάγκη;
Νομίζω ότι είναι και τα δύο. Η προσφορά είναι μια αξία που καλλιεργείται από μικρή ηλικία, από την οικογένεια, από όσα βλέπουμε γύρω μας και από τον τρόπο που επιλέγουμε να ζούμε. Υπάρχουν όμως και στιγμές που μια πραγματική ανάγκη σε ταρακουνά και σε κάνει να δεις τα πράγματα διαφορετικά. Εκεί δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Βλέπεις έναν άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια και απλώς νιώθεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι.
- Τι έχετε εισπράξει εσείς προσωπικά από τη συμμετοχή σας σε αυτή την προσπάθεια;
Έχω εισπράξει πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορεί να φαίνονται. Κυρίως μια υπενθύμιση για το τι έχει πραγματική αξία στη ζωή. Βλέποντας τη δύναμη αυτών των μητέρων, των παιδιών και των οικογενειών τους, αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά πολλά από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Εισπράττω δύναμη, μαθήματα ζωής και μεγάλη ευγνωμοσύνη που μπορώ κι εγώ να είμαι, έστω και με έναν μικρό τρόπο, μέρος αυτής της προσπάθειας.
- Ποια στιγμή της εκδήλωσης πιστεύετε ότι θα σας αγγίξει περισσότερο;
Πιστεύω ότι η πιο δυνατή στιγμή θα είναι όταν δούμε αυτές τις μαμάδες και τα παιδιά μπροστά μας. Γιατί τότε όλη η προσπάθεια αποκτά πρόσωπο. Δεν μιλάμε πλέον γενικά για μια φιλανθρωπική δράση, αλλά για πραγματικούς ανθρώπους, πραγματικές οικογένειες και πραγματικές ιστορίες. Νομίζω ότι εκεί η συγκίνηση θα είναι πολύ μεγάλη.
- Αν μπορούσατε να απευθυνθείτε προσωπικά σε κάποιον που έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει αλλά ακόμη διστάζει, τι θα του λέγατε;
Θα του έλεγα να μη σκέφτεται αν η βοήθειά του είναι μεγάλη ή μικρή. Δεν χρειάζεται όλοι να κάνουμε το ίδιο, ούτε να προσφέρουμε με τον ίδιο τρόπο. Σημασία έχει να κάνουμε αυτό που μπορούμε. Γιατί όταν πολλοί άνθρωποι προσφέρουν από λίγο, αυτό το «λίγο» μπορεί να γίνει κάτι πολύ μεγάλο για μια οικογένεια που το έχει πραγματικά ανάγκη. Και ειδικά όταν πρόκειται για ένα παιδί, πιστεύω ότι αξίζει να είμαστε όλοι λίγο πιο κοντά.
