Η πολιτική έχει αποδείξει πολλές φορές πως όταν επιχειρείς να μειώσεις, να αποκλείσεις ή να απαξιώσεις κάποιον, στο τέλος μπορεί να πετύχεις ακριβώς το αντίθετο. Το είδαμε με τον Φειδία Παναγιώτου, που μέσα από τις συνεχείς επιθέσεις και τη διαδικτυακή θυματοποίηση βγήκε τελικά πιο ισχυρός στη δημόσια εικόνα. Πολύ δε περισσότερο όταν βρέθηκε απέναντι από γνωστούς δημοσιογράφους που η έγνοια τους ήταν δήθεν να τον αποδομίσουν κατάφεραν όμως το αντίθετο…
Το έχουμε δει και παλαιότερα, όταν το 2016 η φράση «δεν κάνουμε καλλιστεία» του Πρόδρομου Προδρόμου με αποδέκτρια την Αννίτα Δημητρίου προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, επειδή εξέπεμψε μια υποτιμητική αντίληψη για τη γυναικεία παρουσία στην πολιτική. Η κοινωνία πλέον δεν ανέχεται εύκολα τέτοιες λογικές, ούτε τις αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες.
Κάπως έτσι κινδυνεύει να εξελιχθεί και η υπόθεση της Σοφίας Χριστοδούλου στην ΕΔΕΚ. Η ένσταση στην υποψηφιότητά της, ανεξαρτήτως νομικής ή καταστατικής βάσης, δημιουργεί ήδη πολιτικά μια πολύ ισχυρή εικόνα: μιας νέας γυναίκας που επιχειρεί να διεκδικήσει και βρίσκεται αντιμέτωπη με μηχανισμούς προαποκλεισμού.
Και αυτό είναι πάντα επικίνδυνο για όσους το επιχειρούν. Γιατί η Σοφία Χριστοδούλου δεν είναι μια τυχαία περίπτωση. Είναι πρόεδρος της Νεολαίας του κόμματος, έχει εμφανή στήριξη από τη νέα γενιά και έχει ήδη αποδείξει τη δημοφιλία της, εξασφαλίζοντας στις τελευταίες εκλογές τη μεγαλύτερη απήχηση από οποιονδήποτε άλλο στο ψηφοδέλτιο της ΕΔΕΚ παγκύπρια.
Αν λοιπόν κάποιοι πιστεύουν ότι με ενστάσεις, αφορισμούς και ερμηνείες θα την αποδυναμώσουν, μπορεί τελικά να την ηρωοποιήσουν. Και αν στο τέλος βρεθεί κανονικά στην κούρσα, δεν αποκλείεται όλη αυτή η ιστορία να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο πολιτικό της πλεονέκτημα. Γιατί στις μέρες μας, οι προαποκλεισμοί δεν φρενάρουν πάντα μια υποψηφιότητα. Καμιά φορά, την εκτοξεύουν.
