Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη διοίκηση και την αδιαφορία. Και αυτή η γραμμή ξεπερνιέται όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς να υπολογίζεται το ανθρώπινο κόστος.
Οι εκπαιδευτικοί των Υποστηρικτικών Προγραμμάτων δεν είναι περιστασιακοί επισκέπτες της εκπαίδευσης. Είναι άνθρωποι με προσόντα, εμπειρία, υποχρεώσεις και ουσιαστική συμβολή στο εκπαιδευτικό έργο. Κι όμως, η εργασιακή τους πραγματικότητα εξακολουθεί να γεννά σοβαρά ερωτήματα για τη σταθερότητα, την οικονομική ασφάλεια και την ισότιμη αντιμετώπισή τους.
Δεν είναι δυνατόν μια πολιτεία να επενδύει στην εκπαίδευση και ταυτόχρονα να αφήνει αναπάντητο το ζήτημα της αξιοπρεπούς διαβίωσης όσων την υπηρετούν.
Η κοινωνική πολιτική δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι υποχρέωση οργανωμένου κράτους. Και αυτή η υποχρέωση δεν μπορεί να εξαρτάται από πολιτικές συγκυρίες, επικοινωνιακές ανάγκες ή εκλογικά χρονοδιαγράμματα.
Ο πολίτης δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί την εξουσία. Η εξουσία υπάρχει για να υπηρετεί τον πολίτη.
Όταν μια κυβέρνηση αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση, δεν αποκτά απλώς το δικαίωμα να αποφασίζει. Αναλαμβάνει την ευθύνη να αιτιολογεί τις αποφάσεις της, να διορθώνει αδυναμίες και να αντιμετωπίζει τα προβλήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα των ανθρώπων.
Δεν μπορεί να απαιτείται συνέπεια από τον εργαζόμενο χωρίς αντίστοιχη συνέπεια από τους θεσμούς.
Το αίτημα είναι συγκεκριμένο: διαφάνεια στους όρους εργοδότησης, ξεκάθαρη ενημέρωση για τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, εξέταση της δυνατότητας εισοδηματικής προστασίας κατά τους μήνες διακοπής της απασχόλησης και ουσιαστικός διάλογος για βιώσιμες λύσεις.
Αυτά δεν είναι υπερβολικές απαιτήσεις. Είναι ζητήματα που οφείλουν να εξεταστούν με σοβαρότητα, βάσει της εργατικής νομοθεσίας και των αρχών της χρηστής διοίκησης.
Και ας αναρωτηθούμε: Τι μήνυμα στέλνουμε στη νέα γενιά όταν εκείνοι που την εκπαιδεύουν χρειάζεται να διεκδικούν διαρκώς τη δική τους εργασιακή ασφάλεια;
Δεν ζητούμε υποσχέσεις που θα ξεχαστούν. Ζητούμε αποφάσεις που θα αντέξουν στον χρόνο.
Γιατί ο σεβασμός προς τον πολίτη δεν αποδεικνύεται με χειραψίες προεκλογικά, αλλά με πράξεις όταν οι κάμερες σβήνουν.
Και τελικά, το ερώτημα προς κάθε κυβέρνηση είναι απλό:
Αν η πολιτεία δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στους ανθρώπους που την υπηρετούν, πώς μπορεί να απαιτεί από αυτούς να συνεχίζουν να την εμπιστεύονται;
Η αξιοπρέπεια δεν είναι αίτημα προς διαπραγμάτευση. Είναι η βάση πάνω στην οποία οφείλει να στηρίζεται κάθε ευνομούμενη κοινωνία.
Κωνσταντίνα Πηλέα
Καθηγήτρια ΚΙΕ
