Στο Τέξας να ήμασταν, θα το δικαιολογούσα

0
208

 

Της Τζούλης Χρίστου

 

«Καλά ο κόσμος χάνεται και συ ψωνίζεις;  Χαζό παιδί χαρά γεμάτο.  Ζεις στον κόσμο σου τελικά», λέει η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής.  «Τι έγινε και δεν το χω μάθει ρε φίλε, πέρα από την «Χ» υπόθεση;».  Όχι πως περίμενα να ακούσω κάτι καινούργιο, δηλαδή.  Μια απ’ τα ίδια βασικά – ναρκωτικά, υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης και βιασμοί ανηλίκων, εμπρησμοί, διαρρήξεις, εκρήξεις βομβών.  Όντως στον κόσμο μου πρέπει να ζω, γιατί μου είναι αδύνατο να αντιληφθώ πως όλα αυτά συμβαίνουν σε μια πόλη τόση δα, όπως η Πάφος.

Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις το θέμα;  Από παντού μπάζει.  «Ρε πας καλά;  Έχεις ξεκλείδωτο το αυτοκίνητο και με ανοικτά τα παράθυρα;», με ρωτούσε με έκπληξη μία φίλη από Αθήνα, όχι και πολύ πίσω στο χρόνο.  Ήταν στο 2002 όταν της απαντούσα με την ίδια απορία «Καλά τι θα πάθει;  Αφού είμαι εδώ και το βλέπω».  Αλήθεια, πού πήγε η εντιμότητα των ανθρώπων;  Μακάρι να μπορούσαμε ακόμα να κοιμόμασταν ήσυχοι τα βράδια και να αφήναμε και τα κλειδιά στις μηχανές των αυτοκινήτων, χωρίς τα οχήματα να κινδυνεύουν να «κάνουν φτερά» και στη συνέχεια να πωληθούν ως έχουν ή να γίνουν βίδες ή να χρησιμοποιηθούν για παράνομες ενέργειες.

«Θα βγεις στη γειτονιά σήμερα;», με ρωτούσε κάθε απόγευμα ένας φίλος μέχρι τα μαθητικά μας χρόνια.  Μετά χαθήκαμε.  Μαζί και η αθωότητα των χρόνων εκείνων.  Μακάρι να μπορούσαν τα παιδιά να παίζουν ακόμα στις γειτονιές χωρίς να κινδυνεύουν να παρασυρθούν, να παρενοχληθούν ή να κακοποιηθούν από αγνώστους και γνωστούς, ακόμη και από συγγενείς.  Πόση ανωμαλία πια;

Πραγματικά κάτι πάει λάθος και πρέπει να το βρούμε.  Αδυνατώ να κατανοήσω πως στην πόλη μου συμβαίνουν πράματα και θάματα.  Είναι σαν να παρακολουθώ ταινία θρίλερ ή στην καλύτερή της εκδοχή, σειρά αστυνομικής δράσης.  Στο Τέξας να ήμασταν, θα το δικαιολογούσα.  Αλλά δεν.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here