Στην αρένα των σόσιαλ μίντια

0
132
του Χρήστου Χαλικιόπουλου
του Χρήστου Χαλικιόπουλου

Δεν είναι μόνο ένας μεγάλος καφενές τα σόσιαλ μίντια. Είναι και ένα τοπίο όπου υπερίπτανται διάφορα κορακοειδή προς αναζήτηση ακίνδυνης πλέον λείας για να ξεκινήσουν το τσιμπούσι τους.

Δεν μπορώ να πω τι αντιπροσωπεύει σε πραγματικά ποσοστά αυτό το είδος των θαμώνων του φέισμπουκ. Θέλω να ελπίζω ότι δεν είναι πολλοί και ότι έχουμε ξεφύγει από τις εποχές όπου το εξαθλιωμένο πλήθος αντιμετώπιζε τις δημόσιες εκτελέσεις ως χάπενινγκ. Θέλω να ελπίζω ότι το παρόν άρθρο γράφεται για μια προβληματική μειοψηφία. Μια μειοψηφία που απλά βγάζει περίπατο τα χαμηλά της ένστικτα και τον κανιβαλισμό της. Μια μειοψηφία επίσης που δεν έχει συναίσθηση της μαζικότητας που έχουν αποκτήσει τα σόσιαλ μίντια και αδυνατεί να αντιληφθεί ότι είναι άλλο πράγμα το μαύρο χιούμορ και οι χοντροκομμένες εξυπνοβλακίες σε μια παρεούλα μερικών φίλων και άλλο να γράφεις δημόσια κάτι που μπορούν να το διαβάσουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες.

Πρόσφατο παράδειγμα η ανακοίνωση της ποινής του τέως βοηθού γενικού εισαγγελέα Ρίκκου Ερωτοκρίτου. Και τι δεν παρέλασε από το φέισμπουκ. Χαιρέκακες ατάκες, σαπούνια σε ντουζιέρες φυλακών και υπονοούμενα για σοδομισμούς, τραγουδάκια όπως το «ρίκο ρίκο ρίκοκο» που παραπέμπουν στο όνομα του καταδικασθέντος, απ’ όλα είχε το πανέρι. Και βέβαια μιλάμε για πράγματα που ξεπερνούν το μέτρο της απλής ικανοποίησης για την εφαρμογή της δικαιοσύνης και φτάνουν στα πεδία των χαμηλών ενστίκτων. Υπό άλλες συνθήκες και σε άλλες κοινωνίες, όλοι αυτοί θα ήταν στην πρώτη γραμμή της φρίκης των λιθοβολισμών. Με μάτια να γυαλίζουν από σαδισμό, θα ανέμεναν με ανυπομονησία το σύνθημα για να ρίξουν την πέτρα στο κουβαριασμένο κορμί απέναντί τους. Η απόσταση από το ένα φαινόμενο στο άλλο είναι απλά ποσοτική. Όλα τα υπόλοιπα είναι ίδια. Απλά αλλάζει η διαβάθμιση αυτού του καθημερινού φασισμού. Ένας καθημερινός φασισμός που ξεπετιέται με την πρώτη ευκαιρία από σκοτεινά λαγούμια και σπηλιές σαν μια άγρια φυλή για να πανηγυρίσει με αλαλαγμούς όχι φυσικά για την απονομή δικαιοσύνης, αλλά για την κατάντια και τον ξεπεσμό του άλλου.

Μια άγρια κερκίδα στην αρένα που ουρλιάζει με μάτι διψασμένο για αίμα και ξεσκισμένες σάρκες. Ο κάθε ανθρωπάκος που νομίζει ότι έτσι εκφράζει το περί δικαίου αίσθημα. Που νομίζει ότι έτσι διαχωρίζει με παρρησία τη θέση του από τους διεφθαρμένους και τους κομπιναδόρους.

Το πιο εξοργιστικό είναι όταν μέσα στους αλαλάζοντες διακρίνεις και κάποιες φάτσες που προηγουμένως έπιναν νερό στο όνομά του εκάστοτε καταδικασθέντος. Αυτοί συνήθως είναι και οι πιο άγριοι. Κάτι σαν γενίτσαροι. Η εν λόγω συνομοταξία ήταν πιο ορατή στην περίπτωση του τέως δημάρχου Πάφου Σάββα Βέργα. Ένας ολόκληρος χορός υποκρισίας. Έβλεπες κάτι τύπους που όταν ο Βέργας ήταν ο άρχοντας της πόλης, τον έγλυφαν μέχρι να πρηστεί η γλώσσα τους από το γλείψιμο. Κάποιοι άλλοι παροικούντες την Ιερουσαλήμ και λίγο-πολύ γνωρίζοντας για τις ύποπτες δοσοληψίες και τα αλισβερίσια, έλεγαν μεταξύ τους «κρύψε να περάσουμε». Τέλος, αρκετοί εξ αυτών ζητούσαν και ρουσφέτια και βολέματα, διότι όλα κι όλα, άλλο είναι το ρουσφέτι που ζητάει ο γείτονας και άλλο η δίκαιη διευκόλυνση που ζητάμε εμείς…. Κι ύστερα όλους αυτούς, όταν πλέον το θηρίο ήταν κάτω πεσμένο και ακίνδυνο, τους έβλεπες να βγαίνουν και να χοροπηδούν γύρω του, ανεμίζοντας τα λάβαρα της καταδίκης, σε βαθμό απορίας για το πού ήταν κρυμμένοι όλον αυτό τον καιρό τόσοι πολλοί λεβέντες.

Πάντως, λαμβάνοντας υπόψη τα όσα γράφονται και σχολιάζονται, καθώς και τα «λάικ» που πέφτουν σωρηδόν κάτω από τέτοια σχόλια, θα λέγαμε ότι αν όλοι αυτοί ήταν κάτι σαν λαϊκό δικαστήριο, δεν θα προλαβαίναμε να μαζεύουμε τα κομμένα κεφάλια από τις λαιμητόμους.

Εν κατακλείδι, να πούμε και το αυτονόητο, ότι καταδικάζοντας τέτοια φαινόμενα δεν σημαίνει ότι αδιαφορεί κανείς για την καταπολέμηση της διαφθοράς, ούτε ασφαλώς ότι προσπαθεί να ρίξει στα μαλακά την υπόθεση του όποιου λαμόγιου. Άλλο πράγμα η δικαιοσύνη και η εφαρμογή της και άλλο ο σαδισμός της κερκίδας στην αρένα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here