4.3 C
Paphos
Wednesday, February 17, 2021

Συγκλονιστική κατάθεση ψυχής- “Οι λύπες της ζωής μπορούν να μας δώσουν δύναμη” Στέφανης Μαυροκορδάτου]

   

Δεν είμαι ούτε ψυχολόγος ούτε σύμβουλος ζωής..είμαι ένας απλός άνθρωπος, που θέλει να μιλήσει και να μοιραστεί κάποια πράγματα μαζί σας  χρησιμοποιώντας ως βάση τη δική μου εμπειρία ζωής.

της Στέφανης Μαυροκορδάτου*

   

Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν ή μεγαλώνουν χωρίς πατέρα είτε αυτό γίνεται σε μορφή έλλειψης (παρουσιάζεται κυρίως σε παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τον πατέρα τους και τον φαντάζονται σύμφωνα με τις περιγραφές της μητέρας) είτε σε μορφή απώλειας (παρουσιάζεται σε παιδιά όπου υπήρχε μια σύντομη παρουσία του πατέρα ο οποίος χάνεται οριστικά, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει ψυχικές επιπτώσεις και τραυματικό γεγονός για το παιδί.)  Και τέλος  σε μορφή στέρησης (αφορά παιδιά που ενώ έχουν πατέρα αλλά είναι απών και δεν υπάρχει ποιοτική ή στενή σχέση μεταξύ παιδιού και πατέρα.)

Η ταχύτητα σκοτώνει
   

Τα κενά είναι αναμφισβήτητα μεγάλα για οποιανδήποτε μορφή απουσίας για ένα παιδί. Σημαντικό είναι πόσο γεμίζουν αυτά τα κενά με αγάπη και στοργή απο άλλους ανθρώπους γύρω μας.

Η ζώνη ασφαλείας σώζει ζωές
   

Εγώ είχα την τύχη να μεγαλώνω σε ένα περιβάλλον που η αγάπη και η ζεστασιά ξεχύλιζαν. Σίγουρα η υγιής και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη  προέρχεται και απο τους  δύο γονείς για διαφορετικούς λόγους. Όλοι μας γνωρίζουμε πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της μητέρας  για ένα παιδί αλλά δεν σημαίνει ότι του πατέρα είναι μειωμένης σημαντικότητας.

Η πατρική φιγούρα και πρότυπο σε ένα σπίτι καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις προσωπικές σχέσεις που θα δημιουργήσει ένα παιδί στο μέλλον. Εγώ είμαι ένα παιδί όπως εσάς που κλήθηκα να αντιμετωπίσω αυτή τη ‘πρόκληση’ όπως την αποκαλώ  απο την πολύ μικρή ηλικία των τεσσάρων ετών.

Οι δυσκολίες και το bullying σαν παιδί δεν άργησαν να έρθουν στο σχολείο, οι ερωτήσεις όπως: που είναι ο παπάς σου; Γιατί δεν έχει παπά; Σαν παιδί δεν ήξερα να απαντήσω αλλά οι ανασφάλειες μεγάλωναν μέσα μου. Ώσπου μία μέρα δεν θα ξεχάσω το περιστατικό με ένα καθηγητή ο οποίος ρωτούσε έναν έναν στη τάξη μας ποιος είναι ο μπαμπάς μας και τι δουλειά κάνει. Καθώς κόντευε η σειρά μου ένιωθα τον ιδρώτα στα χέρια μου και το άγχος αν πρέπει να πώ την αλήθεια ή να σκεφτώ ένα επάγγελμα στα ψέματα για να αποφύγω τις ερωτήσεις . Τελικά απάντησα την αλήθεια: ‘Δεν ξέρω κύριε’ και όπως το είχα φανταστεί ξεκίνησε η ανάκριση: ‘ Μα πως γίνεται να μην ξέρεις;’ ‘Που βρίσκεται ο πατέρας σου;’ Έπρεπε τότε να ακούσει όλη η τάξη την ιστορία της ζωής μου.

Το κάθε παιδί εύχεται να ζεί σε ηρεμία και με ένα ‘φυσιολογικό’ τρόπο ζωής. Αλλά ποιός καθορίζει το τί είναι φυσιολογικό; Υπάρχουν οικογένειες που έχουν και τους δύο γονείς αλλα δεν προσφέρουν αρκετή αγάπη στα παιδιά.

Μπορεί οι αναμνήσεις σας σαν παιδί να μην έχουν και τους δύο γονείς (οπως μια φυσιολογική οικογένεια) ή μπορεί να μην θυμάστε την παρουσία του σε σημαντικές καταστάσεις της ζωής σας όπως τα πρώτα σας γενέθλια, όταν είσασταν άρρωστοι, στη τελετή αποφοίτησης του σχολείου, στη παράσταση, στην απονομή πτυχίου ή βραβείου αλλά είχατε άλλες πιο ωραίες..έτσι κι’αλλιώς τις αναμνήσεις στη ζωή μας εμείς τις καθορίζουμε, εμείς επιλέγουμε τι κρατάμε μέσα μας και τι διώχνουμε απο το μυαλό και τη ψυχή μας.

Σίγουρα όλα αυτά που περιγράφω  υπάρχουν και στη ζωή άλλων παιδιών τα οποία κάθε μέρα έρχονται αντιμέτωπα με τέτοιου είδους περιστατικά και νιώθουν άβολα. Πολλές φορές ένιωσα ότι ‘διαφέρω’ απο τα άλλα παιδιά και ρωτούσα συνεχώς ‘γιατί σε μένα’; Αυτό δεν με βοήθησε αλλά μου πρόσφερε περισσότερες ψυχικές διαταραχές  όπως για παράδειγμα κρίσεις πανικού.  Σήμερα στα 25 μου, νιώθω ότι αυτό με έκανε πιο δυνατή και εν μέρει ευχαριστώ αυτόν τον άνθρωπο που με έκανε να ξεχωρίζω με το δικό μου τρόπο απο τους άλλους γιατί αυτή η πρόκληση με έκανε πιο ανεξάρτητη, πιο δυναμική και να μην εξαρτώμαι απο κανέναν.

Η συμβουλή μου λοιπόν σε εσάς είναι να μην ντρέπεστε γι’αυτό που είστε ή που περνάτε στην οικογένεια σας. Να αγκαλιάσετε αυτή την ‘προκληση’ και να πείτε ότι αυτό το κενό θα το γεμίσετε με την αγάπη άλλων ατόμων ή και με τον ίδιο τον εαυτό σας και τα όνειρα σας.

Το να είστε παιδί χωρισμένων γονιών σας βοηθά να δείτε τη ζωή με διαφορετικό τρόπο, νιώθετε ότι μπορείτε να ξεπεράσετε τα πάντα αφού καταφέρατε να ξεπεράσετε τόσες δυσκολίες που προκληθήκαν απο αυτό. Αυτός ο θυμός που σας προκάλεσαι αυτός ο άνθρωπος  είναι το αρχικό στάδιο και πολύ λογικό αλλά μην μισείτε…απλά  να τους πείτε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…στο τέλος της μέρας σας έκαναν καλο!

*ηθοποιός, 25 ετών

Support Local Business
   

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ