Μπαίνει Ταγίπ βγαίνει Ταγίπ

0
57

του Χρήστου Χαλικιόπουλου


Μπαίνει Ερντογάν, βγαίνει Ερντογάν. Μπαίνει διεκδικητής του χρυσοποίκιλτου θρόνου της Μεγάλης Πύλης, βγαίνει νικητής του δημοψηφίσματος. Εντάξει, μην τα παραλέμε, όχι και δημοψήφισμα. Έχασαν πλέον κι οι λέξεις το νόημά τους. Δημοψηφίσματα γίνονται σε δημοκρατικές χώρες, εκεί όπου οι πολίτες μπορούν να πληροφορηθούν, να αποφασίσουν και να ψηφίσουν ελεύθερα. Αυτό που έγινε στην Τουρκία ίσως είχε κάποια χαρακτηριστικά δημοψηφίσματος, όμως δημοψήφισμα δεν μπορούμε να το ονομάσουμε. Ε ναι, δεν γίνεται δημοψήφισμα με ηγεσίες κομμάτων πίσω από τα σίδερα, με βουλευτές και δημάρχους πολιτικούς κρατούμενους. Με 150 μέσα ενημέρωσης κλειστά, με απεργίες πείνας στα μπουντρούμια, με 2,5 εκατομμύρια ασφράγιστα ψηφοδέλτια να ξεπετιούνται από τις κάλπες, με «ημέτερους» να τραβούν για την κάλπη με πέντ’-έξι ψηφοδέλτια, λες και είναι τραπουλόχαρτα. Όπως και να έχει, ο γέγονε γέγονε. Έτσι κι αλλιώς Ερντογάν είναι αυτός, ό,τι γουστάρει κάνει και λογαριασμό δε δίνει.

Ταυτόχρονα βλέπουμε και κάτι βαθυστόχαστες, τάχα μου, αναλύσεις περί των ποσοστών του δημοψηφίσματος στα Κατεχόμενα, οι οποίες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι εφόσον επικράτησε το «ΟΧΙ», αυτό σημαίνει ότι τα Κατεχόμενα δεν είναι τόσο απόλυτα εξαρτημένα από την Άγκυρα! Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει… και στην Καραμανιά χιονίζει. Πάλι καλά που ο κ. Ακιντζί, γνωρίζει πώς ακριβώς έχει η κατάσταση και δεν θα πετάξει πάλι κανένα «Αφήστε μας να ανασάνουμε», να βγει ο Ερντογάν και να τον κάνει χώμα. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Και ο Ακιντζί παίζει με μαεστρία τον ρόλο του, μέχρι εκεί που τον παίρνει. Και προς το παρόν τον παίρνει μέχρι του σημείου να συζητά για να συζητά, με κολλημένη τη βελόνα στο θέμα της «πολιτικής ισότητας», την οποία ασφαλώς και ερμηνεύει όπως αυτός θέλει καταλήγοντας στην εξίσωση του 20% με το 80%. Το ίδιο κολλημένη η βελόνα και στο θέμα της εκ περιτροπής προεδρίας. Και τι δεν έχουμε ακούσει και διαβάσει για αυτό το θέμα. Μέχρι και στην κυλιόμενη προεδρία του ελβετικού υπουργικού συμβουλίου φτάσαμε, η οποία φυσικά πολύ μικρή σχέση έχει με αυτό που λογαριάζει ο Ακιντζί.

Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά έχουμε και τον Οζγκιουρκιούν, τον κατοχικό «πρωθυπουργό» που χαρακτηρίζει τη διόρθωση της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα περιπαίξιμο, διότι, λέει, απλά ανέθεσε την υπόθεση στον υπουργό Παιδείας. Δεν γνωρίζουμε αν ο κ. Οζκιουρκιούν θα ικανοποιείτο επαρκώς αν παράλληλα με το ψήφισμα οι βουλευτές αυτομαστιγώνονταν δημοσίως…

Κάπως έτσι λοιπόν, μπαίνει Ταγίπ βγαίνει Ταγίπ, προς απογοήτευση εκείνων που πίστευαν ότι μετά το δημοψήφισμα θα άνοιγαν οι δρόμοι για ταχεία επίλυση του Κυπριακού. Μέχρι τον Ιούλη μπορούμε να το κλείσουμε έλεγαν μερικοί. Φυσικά μπορούμε να το κλείσουμε, ακόμη και σε μια βδομάδα. Το θέμα είναι να καταλάβει και ο κ. Ακιντζί ότι ομοσπονδία δεν σημαίνει κατάργηση του βασικού κανόνα της δημοκρατίας, που είναι η αρχή της πλειοψηφίας. Το θέμα, επίσης, είναι να το θέλει και η Άγκυρα, να χειραφετήσει τους Τ/Κύπριους, να δεχτεί την κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, την αποχώρηση του κατοχικού στρατού. Να πούμε ότι κάτι τέτοιο είναι πιθανόν υπό τις περιστάσεις; Θα ήταν ψέματα.