Μην σκοτώνετε την ελπίδα

0
419

Του Γιώργου Σαξατέ

Αμέτρητες φορές έχουμε απογοητευτεί στην μακρά πορεία των διαδικασιών επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος. Ενός προβλήματος που γεννήθηκε με την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την προσπάθεια των Βρετανών να κρατήσουν Όμηρο το νησί μας για να εξυπηρετούν εσαεί τα συμφέροντά τους, σπέρνοντας τη διχόνοια ανάμεσα στις δύο μεγάλες κοινότητες του νησιού.

Από τότε πολλά έγιναν με αποκορύφωμα το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που άνοιξε τις κερκόπορτες στην Τουρκία η οποία κατέλαβε δια της βίας το μισό σχεδόν νησί μας και εκδίωξε τους Ελληνοκύπριους κατοίκους  από τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Ήρθε ακόμα η ανακήρυξη του ψευδοκράτους το οποίο μέχρι σήμερα δεν αναγνώρισε καμία χώρα πλην της Τουρκίας, για να αρχίσει ο μαραθώνιος των διαδικασιών επίλυσης του Κυπριακού.

Τι να θυμηθεί κανείς; Ψηφίσματα, επαφές, συνομιλίες, χάρτες, προτάσεις διάφορες διαφόρων ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών, προτάσεις που σε καμιά περίπτωση δεν ικανοποιούσαν ποτέ τη δική μας πλευρά.

Ήρθε και το σχέδιο Ανάν και το δημοψήφισμα της 24 Απριλίου 2004, το οποίο η Ε/κ πλευρά το απέρριψε με μεγάλη πλειοψηφία, ήρθε η εκλογή του Ταλάτ, έφυγε ο Ταλάτ ήρθε ο Έρογλου και σήμερα ο Ακκιντζί με τα συναισθήματά μας να αλλάζουν κάθε φορά…

Ποτέ όμως σε όλη αυτή τη μακρά πορεία δε χάσαμε την ελπίδα μας, ότι κάποτε θα υπάρξει κατάληξη στην φαινομενικά ατέρμονη  διαδικασία επίλυσης και θα επανενώσουμε επί τέλους το νησί μας.

Αυτή την ελπίδα πρέπει να κρατήσουμε πάση θυσία ζωντανή και από τις δύο πλευρές, γιατί είναι ότι απέμεινε να εμποδίζει τη οριστική διαίρεση.

Ο πόθος και η ελπίδα για επανένωση του νησιού μας, σε συνθήκες ασφάλειας και ειρήνης για όλους τους κατοίκους του οι οποίοι πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Σήμερα οι συνομιλίες όλα δείχνουν ότι βρίσκονται σε καλό δρόμο και αυτό που με ενοχλεί περισσότερο από όλα είναι να βλέπω κάποιους να στενοχωριούνται γι’ αυτό!!!

Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την οριστική διχοτόμηση της πατρίδας μας και δεν πρέπει όσοι αγαπάμε αυτά τα χώματα να επιστέψουμε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο.

Έχουμε καθήκον όλοι απέναντι στις μελλοντικές γενιές αυτού του τόπου να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα. Ιδιαίτερα όλοι όσοι έζησαν τα χρόνια της ευτυχίας, όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι, ζούσαμε μαζί ειρηνικά ως ένας λαός, ως Κύπριοι θα πρέπει να μεταφέρουν την ελπίδα και στους νεώτερους αυτούς που γεννήθηκαν μετά το 1974, αντί να τους δηλητηριάζουν με λογής –  λογής  συνθήματα, που μόνο το μίσος και την διαίρεση ευνοούν.

Αφήστε μας λοιπόν να ελπίζουμε, κρατήστε ζωντανή την ελπίδα πάση θυσία, εάν αγαπάτε αυτό τον τόπο και τους ανθρώπους του…

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here