spot_img
spot_img
20 C
Paphos
Monday, September 27, 2021

Δρ. Πέτρος Μαυρομμάτης: Ο γνωστός καρδιολόγος μιλάει στο PafosPress για τα πάντα…απο καρδιάς

   

Λίγες μέρες μετά την Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς ο καρδιολόγος Πέτρος Μαυρομμάτης μετά απο μια μακράν και οφέλιμη υπηρεσία στο Δημόσιο ανο΄γει την καρδιά του και μιλάει στο PafosPress.com για όλα όσα έζησε όλα αυτά τα χρόνια.

Χωρίς περικοπές, χωρίς να “μασάει” τα λόγια του, όπως άλλωστε μας είχε μαθημένους όλα αυτά τα χρόνια, ο Δρ. Μαυρομμάτης μιλάει έξω απο τα δόντια για το όριο αφυπηρέτησης, για την συγκίνηση στην τελετή αφυπηρέτησής του, για το επαγγελματικό του μέλλον παροτρύνεοντας παράλληλα τους νέους να κάνουν όνειρα και να διεκδικούν με πάθος και αποφασιστικότητά την υλοποίησή τους. 


   

 

Η ταχύτητα σκοτώνει

Συνέντευξη στο PafosPress.com

Η ζώνη ασφαλείας σώζει ζωές

Γιατρέ ποια είναι τα συναισθήματα να αφυπηρετεί κανείς μετά από 33 χρόνια προσφοράς στο δημόσιο;

Ανάμεικτα. Νιώθεις ότι απότομα κόβεται το νήμα που σε συνέδεε μια ολόκληρη ζωή με τη μάχιμη καρδιολογία. Στερείσαι τη χαρά αλλά και την αγωνία που ζεις όταν παλεύεις να σώσεις ένα ασθενή. Σου λείπει το γεμάτο με αγωνία βλέμμα των συγγενών που κρέμονται κυριολεκτικά από τα χείλη σου, αναμένοντας να σε δουν και να τους ανακοινώσεις με χαμόγελο τα ευχάριστα. Όταν όμως το αποτέλεσμα είναι αντίθετο όσο επαγγελματικά και να θέλεις να συμπεριφερθείς είναι σχεδόν αδύνατο να μη συμμετέχεις στο πόνο τους. Μόνη παρηγοριά ότι έπραξες το καθήκον σου και το κατά δύναμιν υπό τις περιστάσεις.

Η καθημερινότητα στο Νοσοκομείο είναι ένας συνεχής αγώνας (μέρα και νύχτα). Πέραν της καρδιολογίας πρέπει να είσαι σωστός με τους συνεργάτες/συνάδελφους, να φροντίζεις ακόμα και για τα δικά τους προσωπικά προβλήματα, να επιλύεις διαφορές, να αποτρέπεις συγκρούσεις αλλά κυρίως να μάχεσαι για το καλό των ασθενών και της κλινικής σου. Προσωπικά αυτός ο δεσμός μου λείπει και θα με συντροφεύουν οι αναμνήσεις για πολλά χρόνια πιστεύω.

Αλήθεια σκεφτήκατε ποτέ με την σύνταξη να αποχωρήσετε και από την ιατρική;

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ! Θεωρώ πως οι κόποι για να γίνει κάποιος καλός γιατρός απαιτούν πολλά πολλά χρόνια (Πανεπιστήμια, ειδικότητα, μετεκπαιδευσεις κλπ). Η ωριμότητα του ειδικού γιατρού ώστε να είναι αυτοδύναμος αργεί. Πολλές φορές φτάνει την ηλικία των 40-47 ετών. Η επένδυση που κάνει στο γιατρό η κοινωνία και η οικογένεια, πρέπει να αξιοποιείται στο μέγιστο βαθμό ανεξαρτήτως ηλικιακού ορίου. Κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει, να στερήσει από ένα μάχιμο γιατρό το δικαίωμα της προσφοράς με το πάτημα ενός κουμπιού και να κάνει delete τη γνώση και την εμπειρία που μπορεί να διοχετεύσει προς όφελος της κοινωνίας. Άλλωστε είναι γνωστή η Ιπποκρατική ρήση «Ο ΒΙΟΣ ΒΡΑΧΥΣ Η ΔΕ ΤΕΧΝΗ ΜΑΚΡΑ».
Αυτή τη «μακρά τέχνη» θέλω να υπηρετήσω για πολλά χρόνια ακόμα.

Δεν θεωρείτε την αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης στραγγαλιστική για τη νέα γενιά;

Όχι, Αντίθετα. Αν και θα αρκούσε να παραπέμψω το ερώτημά σας στην προηγούμενη παράγραφο θα μπορούσα να σχολιάσω τα εξής: α. Γνωρίζετε πολλούς γιατρούς του ιδιωτικού τομέα που αφυπηρετούν στα 65 τους; Εγώ δεν γνωρίζω κανένα! Είμαι σίγουρος πως γνωρίζετε πως στα προηγμένα κράτη της Ευρώπης και της Αμερικής τον καλό γιατρό τον αξιοποιούν μέχρι να μειωθούν οι πνευματικές του δυνάμεις και δεν μπορεί να προσφέρει περισσότερα πλέον. Ελπίζω να μην αργήσει η μέρα που και σε μας να ισχύσει κάτι ανάλογο και θα βρεθούν τα κατάλληλα εργαλεία πιστεύω.
Όσον αφορά τη νέα γενιά (γνωρίζετε ότι έχω δύο γιούς, 33 και 28 ετών αντίστοιχα) αλίμονο αν στην πρώτη τους νιότη και ορμή αντί να έχουν στόχο τη δημιουργία και την αριστεία να έπρεπε να μετρούν πότε θα αφυπηρετήσουν (γιατροί του Δημοσίου) για να πάρουν τη θέση τους. Θα ήταν πιστεύω τραγικό κάτι τέτοιο.

14125052_1421834404513252_6603202094138303654_oΦύγατε από την Καρδιολογική Κλινική στην οποία ήσασταν Διευθυντής σε ένα συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα. Θα ήθελα ένα σχόλιο σας…

Πράγματι το κλίμα ήταν συγκινησιακά φορτισμένο στις 31/8/2016 στο Νοσοκομείο Πάφου. Έτρεχα κυριολεκτικά μέχρι τις 11πμ να επιλύσω σοβαρά προβλήματα της κλινικής και στη συνέχεια βα αποχαιρετίσω προσωπικά έναν έναν τους συνεργάτες και συναδέλφους, αρχίζοντας από τα μαγειρεία, τα εργαστήρια, αχθοφόρους κλπ μέχρι τον Διευθυντή του Νοσοκομείου. Στην επόμενη μισή ώρα έπρεπε να έρθω στο σπίτι και να ετοιμαστούμε για την τελετή. Ομολογώ πως μπαίνοντας στο Αμφιθέατρο στη 1μμ και αντικρίζοντας την αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη και να χειροκροτούν, προς στιγμής λύγισα. Όμως τα θερμά λόγια όλων ζέσταναν τη ψυχή μου γιατί ένιωθα πως τα συναισθήματα όλων συνταίριαζαν με τα δικά μου. Ένιωθα πως θα τους έλειπε ένας στενός συνεργάτης και φίλος. Η ανακούφιση μου ήρθε στο τέλος της ομιλίας (αυθόρμητα και χωρίς γραπτό κείμενο), όταν έκλεισα λέγοντας πως «Η πόρτα του ιατρείου μου, η πόρτα του σπιτιού μου, αλλά και προπαντός η πόρτα της καρδιάς μου θα είναι ανοικτή για όλους σας». Το χειροκρότημα που ακολούθησε, επέφερε την «κάθαρση στην τραγωδία» και τη ψυχική ηρεμία σε μένα.

Αυτά τα 33χρόνια της καριέρας σας ποια ήταν εκείνα τα περιστατικά που θυμάστε πιο έντονα; Περιγράψτε μας ένα ευχάριστο και ένα δυσάρεστο…

Είναι τόσα πολλά τα περιστατικά που δυσκολεύομαι να επιλέξω. Σίγουρα όμως όταν με τη δική σου συνδρομή σώζονται ασθενείς (ανεξαρτήτως ηλικίας) αυτό σε ενθαρρύνει και σε χαροποιεί. Αντίθετα όταν χάνετε μια ζωή ο ύπνος το βράδυ (όταν έλθει) είναι μαρτυρικός, είναι πολλά τα γιατί και τα μήπως και τα εάν που πρέπει να απαντηθούν ώστε να κατευνάσεις τις «ερινύες» που σε κυνηγάνε. Άμα το πετύχεις τότε προχωράς με ήρεμη τη συνείδηση.

Ξεκινώντας μετά τη σύνταξη την προσφορά στον ιδιωτικό τομέα νιώθετε το ίδιο ορεξάτος όπως τότε που ξεκινούσατε την καριέρα σας;

Ακριβώς. Μπορώ να πω πως με διακατέχει το ίδιο συναίσθημα όταν πρωτοξεκίνησα. Υπηρέτησα στο Νοσοκομείο της πόλης μας από τον Γενάρη του 1984. Τότε που έλειπαν παντελώς τα μέσα και που περίσσευε η ορμή και το όραμα. Τότε που το να λες είμαι καρδιολόγος (και αναφέρομαι σε όλους τους νέους καρδιολόγους της εποχής) κινδύνευες να σε ρίξουν στην «πυρά» ως αιρετικό. Με πολλούς αγώνες και προσωπικές θυσίες μιας στρατιάς νέων καρδιολόγων που νοσταλγικά γυρίσαμε πίσω στην πατρίδα κατορθώσαμε να φέρουμε τη σημερινή Καρδιολογία στο ύψος της και να την ανεβάσουμε στο βάθρο που της αξίζει. Χωρίς ίχνος αυτοπροβολής θεωρώ τον εαυτό μου ως έναν από τους συντελεστές αυτής της επιτυχίας παγκύπρια.
Επανερχόμενος στο ερώτημά σας η απάντηση είναι αναμφίβολα Ναι. Η πρόκληση για τον ιδιωτικό τομέα είναι μαγευτική. Δεν προτίθεμαι να ασκήσω πρωτοβάθμια καρδιολογία. Σκοπεύω να προσφέρω καρδιολογικές υπηρεσίες αλλά κυρίως γνώση εμπειρία και αυτοπεποίθηση στον ασθενή. Επιπλέον θέλω να πιστεύω πως και οι συνάδελφοι μου θα αναζητήσουν και τη γνώση μου στα δύσκολα.

Ποιο μήνυμα θα στέλνατε στους νέους επιστήμονες που θέλουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους;

Αλίμονο αν οι νέοι δεν κυνηγούν τα όνειρά τους στα νιάτα τους. Τα όνειρα είναι εκείνα που πρέπει ο κάθε νέος να εκπληρώνει και να τα κυνηγάει συνέχεια. «δεν χωράει συμβιβασμός στην αναζήτηση αλλά προπαντώς στην εκπλήρωση του ονείρου του κάθε νέου». Και να ξέρετε πως η όποια «αποτυχία» στην αναζήτηση του ονείρου θεωρείται επιπρόσθετο προσόν στο βιογραφικό του αρκεί να γίνει φάρος και οδοδείκτης για το μέλλον. Κανένα όνειρο δεν είναι απλησίαστο για τον κάθε νέο, νέα αρκεί να το κυνηγήσει και να πιστέψει στο όνειρο. Τότε όπως λέει και ο ποιητής «Δική σου θα ναι η γή».

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Δρ. Πέτρος Μαυρομμάτης αφυπηρέτησε αλλά δεν αποστρατεύτηκε απο τη μάχιμη καρδιολογία αφού θα συνεχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του μέσω του ιδιωτικού τομέα με την έναρξη λειτουργίας του Κέντρου Καρδιολογικής Μέριμνας (Cardiac Care Centre) ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ το οποίο ξεκινάει τις εργασίες του απο την προσεχή Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩΓια περισσότερες πληροφορίες για το Κέντρο Καρδιολογικής Μέριμνας (Cardiac Care Centre)

14222135_1421834391179920_103484203868526484_n

Support Local Business
   

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

spot_img