Ο εθνομηδενισμός γεννά εθνικισμό

0
198

 

του Χρήστου Χαλικιόπουλου
του Χρήστου Χαλικιόπουλου

Η ιστορία πρέπει να διδάσκεται ολόκληρη και όχι όπως συμφέρει τις εκάστοτε επιδιώξεις. Ιστορικά γεγονότα μέγιστου συμβολισμού και σημασίας, όπως το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, έπρεπε εδώ και πολύ καιρό να είναι ήδη ξεκαθαρισμένα και τοποθετημένα εκεί που τους αξίζει όσον αφορά τη δημόσια παιδεία.

Δυστυχώς κάποιοι θεωρούν ότι αλλάζοντας την ιστορική αφήγηση κατά το δοκούν και σπρώχνοντας ότι δεν βολεύει κάτω από το χαλί, θα φέρουν και τις δύο κοινότητες πιο κοντά και άρα το κυπριακό θα λυθεί πιο εύκολα.

Σε αυτά τα πλαίσια και κάποιες προσπάθειες επανεγγραφής της ιστορίας, έτσι ώστε να γίνει πιο βολική, πιο λάιτ σαν χαρούμενο κομφετί. Άλλες φορές αυτή η προσπάθεια περνά μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του «κάναμε κι εμείς πολλά», με στόχο, όχι βέβαια να γνωρίζουμε τι έκανε και τι δεν έκανε η δική μας πλευρά, αλλά για να επιβληθεί στη συλλογική συνείδηση ένα σύνδρομο ενοχής, το οποίο θα βοηθήσει στο να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή μια λύση προτεκτοράτου. Στην ίδια κατεύθυνση και εκείνοι που εξυπνακίζουν με ιστορικές υποθέσεις «καλού παιδιού», λέγοντας «αν δεν κάναμε αυτό δεν θα παθαίναμε εκείνο». Μόνο που η ιστορία δεν λειτουργεί έτσι. Ούτε οι λαοί φυσικά. Οι λαοί όταν διεκδικούν την ελευθερία τους ή όταν εξεγείρονται, δεν κρατούν διαβήτη και μεζούρα, όπως λέει και ο ποιητής.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να θεωρούμε τον πατριωτισμό εθνικισμό. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο ακόμη και να ντρέπονται για τον τρόπο που κάποτε οι πατεράδες τους ή οι παππούδες τους διεκδίκησαν την ελευθερία τους. Κάποιοι άλλοι προσπαθούν ακόμη και να υποτιμήσουν το δημοψήφισμα του 1950, διότι δεν ήταν κανονικό με κάλπες. Ας έπειθαν αυτοί στους Εγγλέζους να κάνουν κανονικό και επίσημο δημοψήφισμα, όπως και τους είχε ζητηθεί και αρνήθηκαν.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η αποκοπή κάθε δεσμού με τις «μητέρες πατρίδες» θα φέρει και το ποθητό αποτέλεσμα της λύσης και τη δημιουργία μιας αμιγούς κυπριακής συνείδησης Ε/Κκαι Τ/Κ. Με αυτόν τον στόχο στο μυαλό, εξισώνουν τις σχέσεις Αθηνών-Κυπριακής Δημοκρατίας, με τις σχέσεις Άγκυρας – Κατεχομένων. Με το ίδιο στόχο, αμφισβητούν ακόμη και την ελληνικότητα του Κυπριακού Ελληνισμού.

Φτάσαμε στο παρόν και στη δημιουργία πραγματικά σουρεαλιστικών καταστάσεων, όπου κάποιοι προσπαθούν να φορτώσουν τα σημερινά αδιέξοδα των διαπραγματεύσεων, όχι στην άρνηση της Τουρκίας να αποχωρήσει από την Κύπρο, χειραφετώντας τους Τουρκοκύπριους, αλλά στον Κοτζιά. Φτάσαμε στο σημείο, αν δεν συμφωνούμε με την άποψη κάποιου να του λέμε ότι δεν δικαιούται να μιλά επειδή δεν είναι Κυπραίος. Φτάσαμε στο σημείο, όπως έγραψε και κάποιος χαριτολογώντας στο φέισμπουκ, να λες ότι σου αρέσει το ελληνικό τυρί και να σου απαντούν ότι είσαι εθνικιστής, φασίστας και δεν θέλεις λύση.

Η ψήφιση από την βουλή, την περασμένη Παρασκευή της τροπολογίας για εορτασμό του ενωτικού δημοψηφίσματος στα σχολεία, ασφαλώς και ήταν μια σπασμωδική αντίδραση. Ασφαλώς μοιάζει και αυτή σουρεαλιστική. Σε ένα σουρεαλιστό περιβάλλον τι άλλο περιμέναμε δηλαδή; Όμως, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ούτε φυσικά ο στόχος ήταν η παιδεία, έστω και αν οι μαθητές θα μάθουν τελικά τι έγινε το 1950 και δεν θα υποθέτουν, όταν τους ρωτούν, ότι ήταν κάποια ψηφοφορία για τη Γιουροβίζιον.      Αναμενόμενη αντίδραση στη δράση ήταν. Αναμενόμενη αντίδραση εκείνου που νιώθει ότι αμφισβητείται η ταυτότητά του και άρα η επιβίωσή του ως λαός.

Το γράψαμε πολλές φορές. Η προσπάθεια πολτοποίησης της ταυτότητας ενός λαού γεννά αντιδράσεις, ακόμη και τέρατα. Ο εθνομηδενισμός γεννά εθνικισμό. Ο στρεβλωμένος προοδευτισμός και διεθνισμός που καταλήγει σε φερετζέ του τουρκικού επεκτατικού εθνικισμού, γεννά θυμό. Ας μην ψάχνουν λοιπόν κάποιοι τους λόγους και τις αιτίες. Αν δεν υπήρχε όλη αυτή η κατάσταση, η πρόταση για εορτασμό του ενωτικού δημοψηφίσματος,  67 χρόνια μετά,  θα έμοιαζε με ούφο από το παρελθόν, που προσγειώθηκε ξαφνικά στο μέσο της βουλής. Και φυσικά δεν θα έβρισκε καμία ανταπόκριση για στήριξη της, είτε άμεση, είτε έμμεση (όπως αυτή του ΔΗΣΥ).