Η αλήθεια που φοβόμαστε

0
84

Του Γιώργου Σαξατέ

 

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές ήταν ακόμα σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις στον Μοντ Μπελεράν της Ελβετίας και δεν γνωρίζαμε ποια κατάληξη είχαν.

Άσχετα με αυτό όμως αυτό που θα καυτηριάσουμε είναι κάτι που γινόταν στο παρελθόν και θα εξακολουθήσει πιστεύουμε να γίνεται και στο μέλλον, άσχετα από την κατάληξη στο Μοντ Μπελεράν, αφού έχει να κάνει με τη μορφή λύσης που θέλουμε.

Και φτάνουμε στο επίμαχο ερώτημα. Ξέρουμε τι θέλουμε επιτέλους;

Προσωπικά πιστεύω ότι ξέρουμε πολύ καλά τι θέλουμε και αυτό δεν είναι άλλο από το ενιαίο κράτος. Ένα ενιαίο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο οποίο θα ισχύουν και θα εφαρμοστούν, όλες οι ελευθερίες και οι νόμοι της Ενωμένης Ευρώπης. Ένα κράτος στο οποίο όλοι οι πολίτες θα έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, χωρίς ξένα στρατεύματα και χωρίς εγγυήσεις.

Αυτό είμαι σίγουρος ότι το θέλουμε όλοι ανεξαιρέτως τουλάχιστον στη δική μας πλευρά.

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που η άλλη πλευρά δεν αποδέχεται αυτή τη μορφή λύσης.

Αυτοί που το κατανοούν αυτό, είναι και υποστηριχτές της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, αφού πέραν του ότι κατανοούν ότι τη λύση του ενιαίου κράτους δεν πρόκειται να την αποδεχτεί ποτέ η άλλη πλευρά, κατανοούν επίσης ότι η μη λύση δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση λύση.

Οι υπόλοιποι τώρα που απορρίπτουν τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν τολμούν να πουν την αλήθεια και έτσι προτιμούν αν μην λένε τίποτα, όπως θα έπρεπε. Θα έπρεπε δηλαδή την ώρα που απορρίπτουν την διζωνική να καταθέτουν τη δική τους πρόταση για τη μορφή λύσης που επιθυμούν και αυτή είναι το ενιαίο κράτος.

Η Τουρκία δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχτεί απλά να πάρει τα στρατεύματά της και τους εποίκους και να μας αδειάσει τη γωνιά, ως να μην συμβαίνει τίποτα και αυτό επίσης το γνωρίζουν όσοι απορρίπτουν τη διζωνική.

Τώρα θα μου πείτε καλά δεν έχουν άλλη εναλλακτική λύση;

Δυστυχώς και αυτή είναι μια αλήθεια που φοβόμαστε, η δεύτερη τους επιλογή είναι να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν!!!

Είναι αυτό που λέγεται φωναχτά υπό μορφή κουβέντας του καφενέ.

«Άτε σιόρ, τζιείνοι ποτζιοί τζι’ εμείς ποδά να τελειώνουμεν»…

Όλα τα άλλα για αγώνα να πείσουμε τους ξένους για το δίκαιό μας και αυτοί να πιέσουν τους Τούρκους, είναι έπεα πτερόεντα, Λόγια του αέρα δηλαδή.

Αυτό δεν είναι που κάνουμε τόσα χρόνια; Και τι πετύχαμε; Απλά να εδραιώνονται τα τετελεσμένα της εισβολής κάθε μέρα που περνά και περισσότερο και να μιλάμε σήμερα για πραγματικότητες…